بره موم بخش دوم

بره موم بخش دوم

بره موم یکی دیگر از شگفتی های دارویی کندوی زنبور عسل می باشد .

تحقیقات نشان می دهد که بره موم ضد عفونی کننده ، آنتی بیوتیک ، آنتی باکتریال ، ضد قارچ و حتی ضد ویروس است .

بره موم یکی از نخستین عامل محافظتی طبیعی است .

عملکردی بسیار قوی دارد و اغلب با توجه به تحقیقات گسترده ی روس ها ، پنی سیلین روسی نامیده می شود .

عاملی شگفت انگیز ناشی از فعالیت زنبورهای عسل است .

بره موم خصوصیات ضد میکروبی قوی در برابر آلودگی های مختلف باکتریایی و قارچی از خود نشان داده است .

حتی مشاهده شده که باکتری های استرپتوکوک به بره موم حساس هستند .

دکتر آگارد طبیعی دان روسی و کاشف بره موم که بیش از بیست سال سابقه فعالیت در مورد بره موم دارد

و به او لقب بره موم هم داده اند در مورد این فرآورده ی زنبور عسل چنین می نویسد :

بره موم  یک ماده تاثیر گذار قوی است که از گیاهان سودمند جهان به انسان تحویل داده شده است .

بره موم شبیه یک ماده شیمیایی عمل نمی کند که باکتری ها و ویروس های خارجی و کاملا میکروب ها را تخریب کند ،

اما توانایی بدن را برای مقابله با بیماری افزایش می دهد .

بره موم تنظیم کننده هورمون ها و یک آنتی بیوتیک نیز به شمار می رود

که خود محرک طبیعی مقاومت بدن است .

بره موم ممکن است توسط هر بخش سالم یا بیمار مورد استفاده قرار گیرد ،

به این جهت که محافظت کننده در برابر میکروارگانیسم ها می باشد .

بره موم بخش دوم

ابوعلی سینا بزرگترین شخصیت پزشکی ایران در کتاب قانون پزشکی خود به دو نوع موم اشاره کرده یکی موم سفید و دیگری موم سیاه .

موم سیاه همان بره موم است که به نظر ابن سینا دارای خاصیت بیرون آوردن خار و خاشاک از بدن است .

هم چنین این ماده خاصیت پاک کنندگی و زدایندگی دارد .

بره موم بخش اول

« بره موم یکی از پر ارزش ترین فرآورده های کندو می باشد که تا کنون علم پزشکی به ارزش واقعی آن پی نبرده است » .

واژه بره موم از دو لغت یونانی گرفته شده است .

این واژه قدیمی قرن ها پیش رواج یافت وقتی که یک دانشجوی علوم طبیعی یونانی این حقیقت را به اثبات رساند

که زنبور های عسل از بره موم برای باریک کردن (تنگ کردن) مدخل « شهرشان » یا کندویشان استفاده می کنند

تا مانع ورود مهاجمان ناخوانده شوند . در بسیاری از منابع این واژه به ارسطو نسبت داده شده است .

بره موم که به آن چسب زنبور هم می گویند ، ماده خمیری چسبناک است

که از انواع درختان تبریزی ، بید، درختان کاج و سایر درختان سوزنی برگان ترشح می شود

و زنبور ها آنها را جمع آوری و توسط سبدهای گردی که روی پاهای آنها قرار گرفته است به کندو حمل می کنند .

بره موم بخش اول

کاربرد بره موم در داخل کندو

کاربرد بره موم توسط زنبور عسل بسیار متفاوت است .

مهم ترین مصارف آن در داخل کندو عبارت است از :پر کردن شکاف ها ،تنگ کردن سوراخ پرواز و سوراخ تهویه ،ترمیم شکستگی ها ،

ضد عفونی کردن سطح داخلی سلول های نوزادان قبل از تخم گذاری ملکه، جلا دادن سطح داخلی کندو ،

محکم کردن محل اتصال قاب ها و مومیایی کردن اجساد حیوانات خارجی که به داخل کندو راه یافته و کشته می شوند

و زنبور ها قادر به خارج کردن آنها نیستند مانند جسد موش ، مارمولک،حلزون و ...

اجزای تشکیل دهنده بره موم

از نظر شیمیایی بره موم مخلوطی بسیار پیچیده است .

عناصر شیمیایی آن متناسب با منبع آن متفاوت است .

رنگ آن از قهوه ای طلایی تا سبز متمایل به قهوه ای و قهوه ای متمایل به قرمز و قهوه ای متمایل به سیاه متغیر است .

بره موم دارای ترکیبات زیر است :الف:صمغ معطر گیاهی55% ب :موم زنبور عسل 30 %

ج : روغن های آروماتیک  و اتری(فرار) 10 % د:گرده گل 5 %

فلاونول های بسیاری در تشکیل بره موم دخالت دارند .

اجزای دیگر آن عبارتند از:اسیدسینامیک،سینامیل الکل،وانیلین،اسیدکافئیک،تتوکریسین،

ایزالپینین،پینوسمبرین،کریزین ،گالانژین و اسیدفرولیک.

ادامه دارد...

عسل و پیری

در سنین پیری نیز مصرف عسل با فواید زیادی همراه است .

عده ای از محققین بر این عقیده هستند که در سنین پیری توان استفاده از گلوکز کم می شود

ولی توانایی استفاده از فروکتوز تغییری نمی کند و در نتیجه عسل که حاوی مقدار زیاد فروکتوز است

برای تغذیه سالمندان مناسب است در ضمن در بیمارانی که سکته مغزی کرده اند تحمل گلوکز کم می شود

در صورتی که تحمل عسل در آنها تقلیل نمی یابد .

عسل و پیری

پروفسور پارهون دانشمند یونانی در کتاب معروف زیست شناسی سن از عسل و خمیر مایه به عنوان غذای رژیمی

برای اشخاص در سنین مختلف خصوصا افراد مسن توصیه می کند که بسیار سلامت بخش و عالیست .

طرز تهیه : از ترکیب عسل و خمیر مایه به نسبت مساوی یا یک قسمت عسل و دو قسمت خمیر مایه تهیه می شود و

مصرف آن روزانه 50 الی 75 گرم در چند نوبت توصیه می شود .

در دوران پیری برای حفظ سلامتی انسان غذایی مناسب تر از عسل نیست .

به سالخوردگان توصیه می شود که از خوردن قند سفید و بی جان که مرده است خودداری نموده

و از عسل که زنده و فعال است استفاده نمایند .

دکتر جعفر بهزاد متخصص علوم تغذیه کشورمان می گوید :

« از آنجا که عسل غنی از املاح ، ویتامین ها و آنزیم های حیاتی است ،

می تواند در کاهش روند پیری در سالمندان موثر باشد .همچنین بی خوابی یا کم خوابی که مشکل اکثر سالمندان محسوب می شود

با مصرف عسل به میزان زیادی کاهش می یابد . از طرفی مصرف این نوشیدنی معجزه گر باعث می شود

انواع فشردگیس ماهیچه ، کوفتگی ها و حتی دردهای عضلانی سریع تر رفع شوند .

از طرفی ویتامین دی موجود در عسل قادر است اعمال کلسیم و فسفر را به خوبی تنظیم کند .

عسل و طول عمر بخش اول

عسل هم دواست و هم شفابخش و مصرف روزمره آن یک یا دو قاشق مرباخوری در روز باعث افزایش طول عمر

و به تقویت هر یک از اعضاء و احشاء بدن می گردد .

خستگی را برطرف می کند و در افزایش نیروی جوانی و قدرت بدنی دخالت مستقیم دارد .

عسل دوران جوانی را طولانی می کند و قادر است رادیکال های آزاد در بدن را خنثی کند .بنابراین غذایی بسیار مهم ؛

ضد پیری به شمار می رود .

توصیه شده است هر روز برای حفظ سلامت ، نشاط ، جوانی و طول عمر خود یک الی دو قاشق مرباخوری عسل خورده شود .

رادیکال های آزاد نتیجه و پسمانده فعالیت و کار سلول های بدن است .

آنها وقتی که با سلول سالم رو به رو می شود آن را به شدت آزار می دهد و از کار می اندازد و مانع فعالیت طبیعی و سالم سلول می شود

و اگر این رادیکال های آزاد مدت های مدیدی در بدن ما به خرابکاری بپردازد باعث ضعیف شدن

شدید بدن و هجوم بیماری ها به پیکر انسان می گردند .

عسل و طول عمر بخش اول

مردم قدیم نیز عسل را عامل تجدید جوانی و طول عمر می دانستند .

در یکی از کتاب های فلسفی هند به نام کتاب زندگی ، یک معجون مخصوص سلامتی و طول عمر ذکر شده

که شیر و عسل یکی از اجزای آن معجون است .

یونانیان قدیم عقیده داشتند که عسل خستگی را زایل می کند و پیری را ناشی از خستگی مفرط می دانستند

و عقیده داشتند که خوردن عسل پیری را به تاخیر می اندازد .

فیثاغورث فیلسوف و ریاضیدان مشهور دوست داشت به طور صریح بگوید که اگر توانسته است

در عمر پیش رود به شکرانه عسل بوده است . در مناطقی که کارشان زنبورداری و پرورش زنبور عسل است

و بیشتر عسل مصرف می کنند عمر ساکنین آن بیشتر از سایر مناطق است .

ادامه دارد ...

عسل و پوست

پیغمبر اکرم می فرماید : « حق تعالی برکت فرستاده است در عسل و در آن شفای جمیع دردهاست . »

عسل اثر شفابخشی روی پوست داشته و در بین وسایل پیشگیری که به پوست نیرو می بخشد جای شایسته ای دارد .

بقراط حکیم و ابن سینا هم به خواص توانایی بخش عسل روی پوست از جمله نرم و سفت شدن

و زیبایی آن اشاره کرد ورا از مصرف کرم یا پمادهای صنعتی موثرتر دانسته اند .

عسل به علت خواص جذب آنی که دارد ترشحات پوستی را جذب و به بافت های پوششی غذا می رساند

و هم چنین نا همواری های آن را صاف می نماید .

آمیش با تزریق عسل بیماران مبتلا به بیماری های سخت پوستی مانند :

گال را که همواره با آلودگی پوست بوده درمان کرده است و با همین روش بیماران زیادی

را که به همین نارسایی های ناگوار دچار بوده اند شفا داده است .

عسل و پوست

شرمن یادآور می شود که خارش زیاد بیماران مبتلا به اگزمای کهنه به همین روش درمان می شده اند ،

بیماران مردان و زنانی بوده اند که بیش از 10 سال از این ناراحتی و خارش و درد رنج می برده اند .

این پژوهشگر معتقد است که تزریق عسل مستقیم روی فیبر های پوستی که موجب تحریکات خارش می گردند اثر می کند .

بازتاب ضد خارش در عسل برابر با قرص گلوکونات کلسیم می باشد .

خاچاتوریان و پاپوا متخصصین پوست از مسکو در سال 1945 میلادی زخم های پوست صورت را اب مصرف عسل درمان کردند

در این روش در اثر پانسمان با عسل ریشه های برجستگی های زخم ( بر آمدگی ها )

و محل چسبندگی آنها از بین رفتند و به سرعت زخم ها به هم آمدند ؛ بیمار ،

در ضمن درمان یعنی در مدت 12 روز پی در پی هر روز 60 گرم عسل مصرف می نموده است .

عسل به تمیزی سریع پوست کمک می کند . باعث ترمیم بافت پوست ، کاهش خارش و طبیعی کردن خواب می شود .